Ardense vakantiewoning Le Clair de Lune

In Bérismenil, een dorp aan de Ourthe, halverwege La Roche-en-Ardenne en Houffalize, verrees een burcht en daarin woonde de mooie Blanche met haar vader.
Niet ver ervandaan bevond zich de burcht van Samrée, de verblijfplaats van de plaatselijke heer en van diens zoon Rainfroi. Blanche en Rainfroi hielden van elkaar en zouden weldra trouwen onder het welwillend oog van hun vaders. Maar een dom jachtincident joeg de beide heren tegen elkaar in het harnas en het was uit met de huwelijksvooruitzichten, zeer tot verdriet van Blanche en Rainfroi.

Zekere dag, toen Blanche een ritje maakte door de omgeving, sloeg haar paard op hol en dreigde in een afgrond bij de Ourthe te storten. Gelukkig overmeesterde Rainfroi, die daar toevallig langskwam, het paard. Hij overhaalde Blanche om met hem te vluchten. Ze spraken een bepaalde dag en plek af.
Toen Blanche gedwongen werd om te trouwen met de graaf van La Roche, vluchtte ze en zie, daar stond Rainfroi haar al op te wachten. Hij zat op een prachtige, zwarte volbloed. Blanche nam achter hem plaats en Rainfroi stuurde zijn ros de richting Houffalize uit. Maar de vader van Blanche had de achtervolging ingezet en dreigde hen in te halen. Rainfroi gaf zijn zwaard aan zijn geliefde en beval haar zich ermee te verdedigen. Ze zwaaide het wapen in het rond en sloeg meteen het hoofd van haar vader af. Op dat ogenblik stelde ze tot haar verbijstering vast dat Rainfroi in brand stond, niet figuurlijk, maar écht: de vlammen sloegen hem uit de kleren. En ze begon zelf ook al te branden. Het zwarte paard was niets anders dan de duivel, met wie Rainfroi een pact had gesloten. Het sprong met de brandende geliefden in de afgrond van de Ourthe en een kolk verzwolg hen.

Om die vadermoord te gedenken werd aan de grens van Nadrin een kruis opgericht. Af en toe verschijnt op die plek een Witte Dame – Blanche van Bérismenil – maar nooit kan ze voorbij het kruis geraken om weer te keren naar Bérismenil.